Νέο Ψυχικό: Κι αν ήσουν εσύ; Τεχνικές θεάτρου και βιωματικής μάθησης στα ανθρώπινα δικαιώματα και τους πρόσφυγες

  Σεμινάριο Τόπος: 3ο και 4ο Δημοτικό Σχολείο Νέου Ψυχικού, (πίσω από το Υπουργείο Εθν. Άμυνας, ΜΕΤΡΟ ΕΘΝΙΚΗ ΑΜΥΝΑ) Ώρες: Παρασκευή, 16:00-20:00. (Προσέλευση: 15:45) Σάββατο, 09:30 – 18:00 Κυριακή, 09:30 – 14:30 Σύντομη περιγραφή: Το σεμινάριο είναι διάρκειας 20 ωρών υλοποιείται στο πλαίσιο του προγράμματος “κι αν ήσουν εσύ; – ένα πρόγραμμα ευαισθητοποίησης στα ανθρώπινα […]

Making Space  in – between cultures Δημιουργώντας χωρο ανα-μεσα στους πολιτισμούς

  ένα πρόγραμμα διεθνών ανταλλαγών νέων Συνεργασία: Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση, το Liverpool Institute of Performing Arts και η Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών 2015 “Public Signal. Suppliant or deceased: an old dilemma of contemporary times” (Δημόσιο Σήμα: Ικέτης ή εκλιπών: ένα παλιό δίλημμα του σύγχρονου κόσμου) Αθήνα 1-5 Νοεμβρίου 2015 4η […]

Θεατρική παιδεία: για να εγκαταλείψουμε εντελώς την έννοια ενός κατεστημένου μηχανισμού της αυθεντίας.

Το θέατρο μας σήμερα νομίζω ότι στερείται πολυγνωμίας. Οι θεσμοί δεν συμπεριλαμβάνουν ισότιμα έναν μεγαλύτερο, και πιο ετερόκλιτο, αριθμό καλλιτεχνών, δεν δίνουν βήμα στο διαφορετικό, δεν στηρίζουν δομές ανάπτυξης του θεάτρου, και επαναπαύονται σε σχήματα που αποτελούν το θεατρικό κατεστημένο, τόσο το «εμπορικό» όσο και το «καλλιτεχνικό». Καταλήγουμε να είναι πάντα οι περισσότεροι «απέξω» και πάντα οι ίδιοι «μέσα». Έτσι δεν αναπτύσσεται η άμιλλα, το καινούργιο γίνεται μπανάλ, καταλήγει να μιμείται αυτόν που έχει πετύχει και μάλιστα ως κακέκτυπο.

Σοφοκλή Aντιγόνη/Το δικαίωμα να έχω γνώμη

Η ευθύνη του ανθρώπου ως μέλους μιας ισόνομης πολιτείας, η αναζήτηση και η απόδοση του δικαίου, οι συνέπειες των πράξεων, η ορμή της νεότητας, τα όρια της κοινωνίας, θέματα που απασχολούν τον άνθρωπο από την αρχή του συνειδητού του βίου, θα ζωντανέψουν από το σχολικό βιβλίο στη σκηνή του θεάτρου και μέσα στην τάξη του σχολείου, μετατρέποντας την Αντιγόνη του Σοφοκλή σε ένα έργο που μιλάει για το σήμερα.

Σιγανά πατώ στη γη…

Με αφορμή το έργο Tea time Europe 2014  

Mέσα στη θάλασσα, βυθισμένοι, μια ομάδα ανθρώπων, ντυμένοι επίσημα, σε καρέκλες καφενείου πίνοντας τσάι στην αμηχανία μιας σιωπής που διαρρηγνύεται από τον ήχο που κάνει ένα κουταλάκι. Είναι μια κηδεία;

Σύντομα θα μάθουμε γιατί: γιατί μέσα στον κύκλο της αναμονής μέσα από το νερό, εμφανίζονται πτώματα, βυθισμένα στο νερό ακόμα, νέα, νεότερα, πολύ νέα, που επιπλέουν υπό τον ήχο μιας παράταιρης ορχήστρας που παίζει κρουστή μουσική με τα πιατάκια και τα κυπελάκια του «επικήδειου καφέ» της παρηγοριάς.