500 λέξεις για την παράσταση «Ο Γλάρος…αυτό ήθελα να πω» ή Τέχνη στα υπόγεια

Δεν κάνανε ουρά στις μιλημένες οντισιόν, δεν ξενύχτησαν στα μπαρ της Σόλωνος, ούτε στην Ευριπίδου για να συζητήσουν πώς θα γίνουνε γνωστοί, δεν πήραν σβάρνα τα σεμινάρια για να γνωρίσουν σκηνοθέτες «να τους δούνε να τους βλέπουν». Βρήκαν ένα υπόγειο, κάπου στα Εξάρχεια. Μια αποθήκη που την καθάρισαν, έτριψαν τους τοίχους, γυάλισαν τα μάρμαρα, την έντυσαν με βελούδα απ΄ άκρη σ΄ άκρη, χρεώθηκαν σε δανειστές, έβαλαν μια κουπαστή για να κατέβεις τα σκαλιά και μετά κάνανε μόνοι τους θέατρο.

Θεατρική παιδεία: για να εγκαταλείψουμε εντελώς την έννοια ενός κατεστημένου μηχανισμού της αυθεντίας.

Το θέατρο μας σήμερα νομίζω ότι στερείται πολυγνωμίας. Οι θεσμοί δεν συμπεριλαμβάνουν ισότιμα έναν μεγαλύτερο, και πιο ετερόκλιτο, αριθμό καλλιτεχνών, δεν δίνουν βήμα στο διαφορετικό, δεν στηρίζουν δομές ανάπτυξης του θεάτρου, και επαναπαύονται σε σχήματα που αποτελούν το θεατρικό κατεστημένο, τόσο το «εμπορικό» όσο και το «καλλιτεχνικό». Καταλήγουμε να είναι πάντα οι περισσότεροι «απέξω» και πάντα οι ίδιοι «μέσα». Έτσι δεν αναπτύσσεται η άμιλλα, το καινούργιο γίνεται μπανάλ, καταλήγει να μιμείται αυτόν που έχει πετύχει και μάλιστα ως κακέκτυπο.

Γιάννη Μαυριτσάκη Μετατόπιση προς το ερυθρό. Με την ελπίδα της καταστροφής του κόσμου

Στο έργο Μετατόπιση προς το ερυθρό (όρος της αστρονομίας: το τεκμήριο της συνεχούς διαστολής του σύμπαντος), όλα τα θραυσματικά δραματικά πρόσωπα συνθέτουν μία δυσοίωνη εικόνα για την ανθρώπινη μοίρα: είναι αναπόφευκτο κάποτε να συντριβούμε και να καταβροχθιστούμε μέσα σε ένα σύμπαν καινοφανών και ημιθανών αστέρων, όπου κάθε τόσο ένας καινούργιος εγωισμός ανασυντίθεται, πιο ισχυρός και απόλυτος από τους προηγούμενους, ένας εγωισμός που αναγκάζει όλους τους άλλους να υποκύψουν και να καταναλωθούν.

Frédéric Sonntag Υπό έλεγχο

Για την γλυκιά μελαγχολία της απραξίας…

 »Έρχομαι να σας δω γιατί, κοιτάξτε, θα ήθελα να πάψετε να γυρίζετε αυτό το σήριαλ με θέμα τη ζωή μου. Ναι, θα ήθελα πραγματικά να διακόψετε το πρόγραμμά σας, ως εδώ ήταν, το ξέρω ότι με τραβάει κάμερα μέρα-νύχτα, όπου κι αν είμαι, ότι όλοι οι άνθρωποι που γνωρίζω, που συναναστρέφομαι, είναι ηθοποιοί που εσείς έχετε προσλάβει, ότι παίζουν όλοι ένα ρόλο που εσείς έχετε γράψει, ως εδώ, το έχω καταλάβει»…

Τρικυμία ή είμαστε πλασμένοι από την ύλη των Ονείρων;

Καμιά φορά, όταν πάμε το καλοκαίρι για λίγες μέρες σε ένα ελληνικό νησί, και είναι απόγευμα, και ο ήλιος αρχίζει να δύει, και φυσάει ένας διακριτικός ελαφρά ζεστός αέρας, και γύρω μας υπάρχει μια αδιάκριτη μυρωδιά από ξεραμένο αλκοόλ από τα καλοκαιρινά μαγαζιά από τις κραιπάλες των απανταχού τουριστών της νύχτας, και βλέπουμε κάτι γνώριμες αλλά άγνωστες φυσιογνωμίες από τις λίγες μέρες που μείναμε εκεί, μας έρχεται μια διάχυτη αίσθηση ευτυχίας, μιας αισιοδοξίας ότι είναι η ώρα για μια καινούργια αρχή, ότι τα λάθη συγχωρούνται και μπορούμε να προχωρήσουμε πάλι μπροστά.

Φρανκ Βέντεκιντ Tο ξύπνημα της Άνοιξης/Spring X- press: Ένα έργο αποδιοργανωτικής σαφήνειας

Για το Spring που σημαίνει άνοιξη και ανθίζω, ξεφυτρώνω, τινάζομαι, ξεπετάγομαι.
Για το Χ που σημαίνει απαγόρευση και ταχύτητα, παρελθόν, ακατάλληλο.
Για το press που σημαίνει πιέζω και σπρώχνω.
Για το (e)xpress που σημαίνει επείγον, ταχύ και έκφραση.
Για το Spring X-press που σημαίνει την άνοιξη που έρχεται με απαγορευμένη ταχύτητα και την εκτίναξη του παρελθόντος σε μια εκρηκτική έκφραση.

Ιαπωνικό Κουκλοθέατρο Shinnai και Hachioji Kuruma Ningyo

Ο συγκερασμός των τεχνών: η κούκλα, η αφήγηση και η μουσική. Μια ειδική περίπτωση ιαπωνικού κουκλοθεάτρου Από την Τζωρτζίνα Κακουδάκη, θεατρολόγο Το Ιαπωνικό κουκλοθέατρο Το Ιαπωνικό κουκλοθέατρο είναι μια παραδοσιακή και μακραίωνη τέχνη, που για αιώνες ψυχαγώγησε μικρούς, αλλά, κυρίως,  μεγάλους μιας και ήταν ένα από τα αγαπημένα θεάματα της Ιαπωνικής αυλής και των σαμουράι. […]